ตอนที่ 229 ภูเขาทองที่เหม็นคลุ้ง

ตอนที่ 229 ภูเขาทองที่เหม็นคลุ้ง

พอถึงวันที่สามหลังปลูกมันฝรั่ง เซียวอวิ๋นชวนก็หันมาวุ่นวายกับกองมูลสัตว์อีก

ดินในภาคเหนือแข็งแน่นและขาดธาตุอาหาร ส่วนดินเค็มด่างก็ต้องใช้น้ำล้างถึงสามรอบกว่าจะกดคราบเกลือด่างลงได้ ปุ๋ยเดิมที่อยู่ในดินเลยถูกชะไปจนหมดด้วย

ต่อไปไม่ว่าจะปลูกอะไร ถ้าไม่มีปุ๋ยรองพื้นคอยเลี้ยงอยู่ข้างล่าง พอต้นกล้าโตไปได้ครึ่งทาง ใบก็ต้องเหลือง รากก็ต้องตายแน่

อย่างน้อยเหลียงโจวก็ยังมีโคลนจากแม่น้ำกับต้นจื่ออวิ๋นอิงให้ใช้ทำปุ๋ยพืชสด แต่ภาคเหนือพอเข้าหน้าหนาว แม้แต่หินยังแข็งจนแตกร้าว ในไร่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หญ้าสักต้นยังไม่ขึ้น

ที่นี่ขาดไปเสียทุกอย่าง มีแต่มูลม้า มูลแกะ แล้วก็น้ำเศษอาหารที่เทออกมาจากครัวเท่านั้นที่ไม่เคยขาด

ฟ้าเพิ่งสาง เซียวอวิ๋นชวนก็มานั่งยอง ๆ ขีดเส้นอยู่บนลานว่างหลังคอกม้าแล้ว

ฉางอันถือไม้ท่อนหนึ่งเดินตามหลัง เอาไว้ใช้แทนไม้วัด แต่จมูกย่นไปหมดแล้ว

“ท่านจวิ้นอ๋อง ตรงนี้... กลิ่นมันแรงเกินไปแล้วกระมังขอรับ?”

“ยังไม่ทันเริ่มทำ เจ้าก็เหม็นเสียแล้วหรือ? ที่ตรงนี้มีที่บังลม พื้นก็เรียบ แถมอยู่ใกล้บ่อน้ำ เหมาะจะหมักปุ๋ยพอดี รีบไปขนมูลม้าที่เก็บไว้เมื่อวานมา”