กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 207 ตรวจสอบต่อหน้าพระพักตร์
ตอนที่ฉางอันประคองเบาะรองนั่งเก่าขาดตัวนั้นเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร คิ้วของจักรพรรดิเหวินเสี่ยนก็ขมวดมุ่นอย่างเห็นได้ชัด
เบาะตัวนั้นทั้งเก่าทั้งสกปรก บนผ้ากระสอบยังมีรอยปะอยู่อีกหลายจุด พอนำมาวางไว้ในห้องทรงพระอักษรที่ตกแต่งอย่างหรูหราสง่างาม ก็ยิ่งดูมอมแมมซอมซ่อเข้าไปใหญ่
เซียวจิ่งหนิงยืนอยู่ด้านข้าง อดพึมพำเสียงเบาไม่ได้
“ไอ้เจ้านี่เซวียเสี่ยวเป่านั่งมาตั้งสิบสองวัน ไม่รู้ว่าเคยซักบ้างหรือเปล่า”
เซียวอวิ๋นชวนไม่สนใจเขา รับเบาะรองนั่งมาแล้วพลิกไปด้านหลังทันที ก่อนจะใช้มีดพกกรีดเปิดรอยเย็บออกเป็นแนวยาว
ใต้ผ้ากระสอบห่อหุ้มด้วยกระดาษไขชั้นหนึ่ง ด้านในกระดาษไขยังหุ้มผ้าเคลือบขี้ผึ้งไว้อีกชั้น
เซียวอวิ๋นชวนเบามือลงตอนแกะรอยขี้ผึ้ง รอจนกระทั่งรอยเชื่อมเปิดออกหมด จึงดึงกระดาษบางๆ แผ่นเล็กพับไว้อย่างเรียบร้อยปึกหนึ่งออกมาจากด้านใน
แผ่นกระดาษมีขนาดไม่ใหญ่ แต่ทุกหน้ากลับเขียนอักษรตัวบรรจงขนาดเล็กเท่าหัวแมลงวันไว้จนแน่น ลายมือประณีตชิดติดกัน