ตอนที่ 190 ต้นอ้อ

ตอนที่ 190 ต้นอ้อ

ลำน้ำแยกสายเก่ารกร้างยิ่งกว่าที่นายพรานเล่าไว้เสียอีก

แม่น้ำเปลี่ยนทางไหลไปนานแล้ว เหลือแค่ลานโคลนกว้างที่แห้งแตกระแหง กับแอ่งน้ำไม่กี่แห่งที่ใกล้จะแห้งขอด

รอบแอ่งน้ำมีต้นอ้อขึ้นเบียดกันแน่น ลำต้นสีเหลืองแห้งสูงเลยหัวคน ดอกอ้อที่อยู่บนยอดปลิวไหวไปมาตามแรงลม

พอลงจากม้า เซียวอวิ๋นชวนก็เหยียบลงตรงขอบลานโคลน ใต้รองเท้ามีเสียงดังแผละ

เขานั่งยองๆ หยิบโคลนขึ้นมากำหนึ่ง ใช้นิ้วขยี้ดู แล้วถึงเงยหน้ามองดงอ้อเบื้องหน้า

“ของดีทั้งนั้น”

เซียวอวิ๋นโจวที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากวาดตามองพื้นที่รอบๆ ก่อน พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติถึงละสายตากลับมา

“เจ้าพูดให้ชัดก่อน ตกลงเรามาตามคน หรือมาขุดหญ้ากันแน่?”

“ทำทั้งสองอย่าง”