กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 173 รอยยิ้มของเฉียนหยวนหล่าง
เซวียเสี่ยวเป่าเดินตามเฉียนหยวนหล่าง ตระเวนตรวจแถวที่พักผู้ลี้ภัยอยู่ตลอดทั้งช่วงบ่าย
เฉียนหยวนหล่างใจเย็นไม่เบา เดินถามทีละบ้านว่ากินอิ่มไหม อยู่สบายดีหรือเปล่า แม้แต่งานที่ทำเหนื่อยไหม เคยโดนรังแกบ้างหรือไม่ก็ยังซักถามจนกระจ่าง
พอเดินฟังมาตลอดทาง เซวียเสี่ยวเป่าก็สังเกตเห็นว่าทุกบ้านพอได้ยินคำว่าผู้ตรวจการ ตอนแรกก็เกร็งกันหมด แต่พอพูดถึงเซียวอวิ๋นชวนกับองค์ชายรองขึ้นมา ต่างก็แย่งกันเล่าไม่หยุดปาก
“ท่านจวิ้นอ๋องเป็นคนดีจริงๆ ขอรับ!”
ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งถูมือไปมา หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“ท่านให้พวกเราทำนาหาแต้มแรงงาน แถมยังแจกเสื้อนวมให้อีก ข้ามีชีวิตมาหกสิบปี เพิ่งเคยได้ใส่เสื้อผ้าอุ่นขนาดนี้ในหน้าหนาวเป็นครั้งแรกเลย”
หญิงชาวบ้านอีกคนรีบพูดเสริมขึ้นมาทันที
“เพิงแจกโจ๊กขององค์ชายรองมีวันละสามมื้อ ไม่เคยขาดเลยสักวัน ขนาดลูกวัยสามขวบของข้าก็ยังได้ส่วนแบ่งด้วยนะเจ้าคะ”
ชายร่างใหญ่ข้างๆ ได้ยินเข้า ก็ยิ่งยกนิ้วโป้งให้