กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 110 เสิ่นโร่วเออร์ออร่าทะลัก
“น้อง พอถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วอย่าวิ่งพล่านไปทั่ว ที่นั่นคนพลัดถิ่นเยอะ ถ้าเจอเรื่องอะไรจริง ๆ ก็หลบไปข้างหลังข้า อย่าไปฝืนทำตัวเก่ง เข้าใจไหม?”
เซียวอวิ๋นชวนพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”
“อีกอย่าง ภาคตะวันตกเฉียงเหนือขาดน้ำ ชีวิตที่นั่นคงไม่สบายเหมือนในเมืองหลวง ถ้าเจ้าปรับตัวไม่ได้ก็ทนไปก่อนสักสองสามวัน ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ เราก็กลับบ้านกัน งานบรรเทาภัยไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียวที่ทำได้”
“ได้”
“เนื้อแกะที่นั่นกลิ่นสาบแรง อย่าเห็นเป็นของแปลกใหม่แล้วก็กินไม่หยุด กินจนท้องเสียขึ้นมา ระหว่างทางอาจหาหมอดี ๆ สักคนยังไม่เจอ”
“รู้แล้ว”
เซียวอวิ๋นซีอ้าปาก ยังอยากกำชับอีกสองสามคำ ลู่จื่ออันนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ กลั้นหัวเราะไม่ไหว ใช้ข้อนิ้วเคาะขอบโต๊ะสองที “ซีเออร์ พูดต่ออีกหน่อย อวิ๋นชวนคงท่องย้อนกลับได้แล้ว”