กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 คุณสำคัญที่สุด
ซูเจาเจาเรียกกู้เสี่ยงเข้าไปในห้องอยู่นานพักใหญ่กว่าจะออกมา พอออกมาก็เห็นว่าทั้งแม่ทั้งลูกต่างมีน้ำตาคลอเบ้า
กู้เนี่ยนเบิกตากว้างเป็นวงกลม แม่ก็ร้องไห้ด้วยได้อย่างไร?
ไม่ได้ยินเสียงพี่ชายถูกตีเลยนี่?
กู้เหิงเห็นดังนั้นตอนแรกก็ไม่ได้พูดอะไร พอเข้าห้องนอนจึงถามเธอว่า “พูดอะไรกัน? ทำไมถึงได้ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร?”
ซูเจาเจามองดวงตาที่บวมแดงของตัวเองในกระจก “โน้มน้าวด้วยความรู้สึก ชี้แจงด้วยเหตุผล ให้เขารู้จักเห็นค่าตัวเอง”
เธอไม่ได้คัดค้านวิธีสั่งสอนของกู้เหิง แต่เธอต้องบอกเด็กคนนั้นว่าเขาสำคัญต่อพ่อแม่เพียงใด ให้เขารักตัวเองก่อนที่จะไปช่วยเหลือคนอื่น