กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 โมโห
บนรถมีคนไม่น้อย มีชาวนาชราถือไม้คาน มีคู่รักหนุ่มสาวอุ้มเด็ก และมีผู้มีการศึกษาสวมแว่นตาถือตำราดูสุภาพเรียบร้อย
“จะไปไหน” พนักงานเก็บค่าโดยสารถาม
“เข้าเมือง”
“เจ็ดเฟิน”
ยังถูกอยู่เหมือนกัน นึกถึงตอนที่เธอจากชนบทไปขึ้นรถไฟที่สถานีรถไฟในตัวเมืองอำเภอ เพราะในเมืองเล็กไม่มีรถรับส่งประจำทาง เธอจึงต้องนั่งรถลาของคนบ้านเดียวกัน ค่าโดยสารแพงกว่ารถเมล์หลายเท่าเลย
ซูเจาเจาจ่ายค่าโดยสาร เห็นว่าด้านหลังสุดยังมีที่นั่งว่างอยู่ จึงเบียดผ่านตะกร้าสะพายหลังไปนั่งที่ที่นั่งนั้น
หลังจากเธอขึ้นรถได้หนึ่งนาที ก็มีอีกคนขึ้นมา ดูจากการแต่งกายแล้วน่าจะเป็นครอบครัวทหารเหมือนกัน
รออีกสักครู่ รถก็ออกตัว