เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 ซูเจาเจาที่น่าสงสาร
“เสี่ยวเนี่ยน แม่ของหนูดีขึ้นบ้างหรือยัง”
กู้เนี่ยนหิ้วตะกร้าผักป่าครึ่งตะกร้า เดินก้มหน้ารีบกลับบ้าน พอผ่านหน้าประตูลานบ้านแห่งหนึ่ง ก็ถูกหญิงวัยกลางคนที่เดินออกมาจากในบ้านเรียกไว้
“ป้ากัว” กู้เนี่ยนหยุดฝีเท้า แล้วเรียกอย่างว่าง่าย “แม่ของหนูดีขึ้นแล้ว…”
เพียงแต่มีบางอย่างแปลก ๆ… พอคิดขึ้นมา คิ้วเล็ก ๆ ก็ขมวดเป็นปมโดยไม่รู้ตัว ในใจกังวลไม่หยุด
“ดีขึ้นก็ดีแล้ว” ป้ากัวเผยรอยยิ้มบนใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนดำแดง “ฝากบอกแม่ของหนูด้วย ให้พักอีกสักวัน เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงผ่านไปแล้ว งานในไร่ก็ไม่มาก ไม่ต้องรีบลงแปลง พวกเราสหกรณ์การผลิตมีผู้ชายทั้งหนุ่มทั้งแก่ช่วยกันทำงานเต็มไปหมด”
“ค่ะ หนูรู้แล้ว”
พอกู้เนี่ยนเดินจากไป ชายวัยกลางคนสะพายจอบก็เดินออกมาจากหลังบ้าน “คุณคุยกับใครน่ะ”
“กับยัยหนูเสี่ยวเนี่ยนน่ะ” ป้ากัวก้าวเข้าไปปัดเศษหญ้าที่ติดอยู่บนเสื้อของชายคนนั้น “เมื่อวานแม่ของหนูไม่ใช่หรือที่สลบไป เมื่อกี้ฉันกำลังว่าจะไปดูสักหน่อย พอดีเห็นเสี่ยวเนี่ยนเดินผ่านหน้าบ้าน ก็เลยคุยกับหนูสองสามคำ ฝากให้แม่ของหนูพักอีกสักวัน อย่ารีบลงแปลง”
ชายคนนั้นวางจอบลง ปัดโคลนที่ขากางเกง แล้วฮึเสียงหนึ่ง “คุณนี่จัดงานเก่งจริง ให้คุณมาเป็นประธานสหกรณ์เสียเลยสิ”