กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 ที่รัก ฉันคิดถึงเธอมาก
“เจียงหยิง เธอบอกฉันมาว่า—ทำไมเธอถึงมักจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนั้นเสมอ พอหายไปแล้วก็โผล่มาที่นี่อีก”
ริมฝีปากของเจียงหยิงขยับนิดหนึ่ง แต่ไม่อาจส่งเสียงใดออกมาได้
นางจะพูดอะไรได้ล่ะ
จะบอกว่า “ฉันไปอยู่ต่างโลก ที่นั่นนายเปิดบริษัทเทคโนโลยี เราได้ต่อแถวซื้อไก่ทอดด้วยกัน” เหรอ
เฮ่จิงเจ๋อรอไปห้าวินาที
ความเงียบของนางในตัวมันเองก็คือคำตอบหนึ่งแล้ว
เขาปล่อยคางของนาง แล้วถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะนั้นไม่ไกล แต่ทำให้เจียงหยิงรู้สึกถึงความเยือกเย็นสุดท้ายก่อนถูกปล่อยขึ้น
“เธอมันอะไรกัน”