เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 นางไม่หึง เขาถึงได้โกรธ
เจียงหยิงพิงกำแพงเย็นเยียบ อาการเกร็งในกระเพาะค่อย ๆ ทุเลาลง แทนที่มาด้วยความหนาวเหน็บจนถึงกระดูก
นางไม่กล้าหลับ ทุกครึ่งชั่วโมงนางจะเอาหน้าแนบรอยแยกของประตูฟังเสียงข้างนอกหนึ่งครั้ง
ไม่มีเสียงน้ำ ไม่มีเสียงฝีเท้า แม้แต่เสียงลมหายใจก็ไม่ได้ยิน
ตีสี่ นางในที่สุดก็ทนไม่ไหว ขดตัวนอนหลับสบายลงบนพรม
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คือการถูกปลุกด้วยเสียงฝีเท้าที่มั่นคงสงบนิ่ง
เจียงหยิงลืมตาโพลงขึ้นทันที
ประตูห้องนอนใหญ่เปิดกว้าง เฮ่จิงเจ๋อยืนอยู่เบื้องหน้านาง
เขาเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างเลิศรูป กระดุมเสื้อเชิ้ตร้อยเรียบร้อยปราศจากความบกพร่องขึ้นจนถึงปุ่มบนสุด
ไม่มีร่องรอยโลหิต ไม่มีร่องรอยผ้าพันแผล แม้แต่กลิ่นคาวเลือดเจือจางนั้นก็ถูกกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้ที่เย็นเยียบปกคลุมจนหมดสิ้น