เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 ทำให้เขาโกรธเข้าแล้ว
ลู่หรานยืนอยู่หน้าประตู เขาสวมสูทสีดำที่เรียบกริบ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดสองคนในชุดแบบเดียวกัน บอดี้การ์ดกำลังเข็นรถเข็นอาหารสีเงินอยู่ในมือ
“คุณหนูเจียง อรุณสวัสดิ์” ลู่หรานพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าร่างสูงใหญ่ของเขากลับขวางประตูไว้แน่นสนิท
เจียงหยิงลุกขึ้นยืน สายตาของเธอมองข้ามไหล่ของลู่หรานไปยังทางเดินที่ปูด้วยพรมหนา
ทุกระยะสามก้าวจะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนอยู่หนึ่งคน ทุกคนสวมสูทสีดำเหมือนกันหมด ใบหน้าไร้อารมณ์ การรักษาความปลอดภัยแน่นหนาจนแม้แต่แมลงวันก็ยังบินออกไปไม่ได้
“ฉันจะออกไป” เจียงหยิงพูดตรง ๆ
ลู่หรานเบี่ยงตัว เปิดทางให้บอดี้การ์ดเข็นรถเข็นอาหารเข้ามาในห้อง “นายน้อยสั่งไว้แล้วว่า ไม่ว่าท่านต้องการกินหรือใช้สิ่งใด พวกเราจะเตรียมให้ได้ตลอดเวลา แต่ท่านห้ามออกจากห้องนี้แม้แต่ครึ่งก้าว”
“ทำไมถึงออกไปไม่ได้?” เสียงของเจียงหยิงสูงขึ้น
“ฉันไม่รู้ ฉันมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งของนายน้อย” ลู่หรานวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะทีละอย่าง