กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 พอใช้หนี้หมด เราก็เป็นอิสระต่อกัน
“ฉะ…ฉันหลับไปในห้องเก็บของชั้นใต้ดินของห้องสมุดนี่” เจียงหยิงเปิดปากพูดอู้อี้ เสียงสั่นเหลือเกิน
“ข้างในไม่มีสัญญาณ ประตูก็ติดกับของรกจนเปิดไม่ออก เพิ่งเมื่อกี้นี่เองที่ฉันเปิดประตูออกมาได้ยากเย็น”
คำโกหกแบบนี้ เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย
สามวันไม่กินไม่ดื่ม แต่ทั้งตัวไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว ริมฝีปากก็ไม่แห้งปริแตกอยู่ดี นางช่างเหมือนคนไปนอนบำรุงผิวสามวันที่โรงแรมหรูระดับสูง แล้วเคลื่อนที่ในพริบตามาอยู่ตรงนี้เสียเมื่อไร