บทที่ 306

บทที่ 306

อสูรยักษ์เหล่านี้มีรูปร่างแตกต่างกันออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันอย่างไร้ข้อยกเว้น นั่นก็คือพวกมันมีภูมิคุ้มกันต่อการโจมตีของไป๋เฟิ่งเซียนอย่างสมบูรณ์ กลิ่นอายความหนาวเย็นไม่ส่งผลใด ๆ กับพวกมันเลยแม้แต่น้อย

"อืม?"

ไป๋เฟิ่งเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกที่อสูรยักษ์เหล่านี้มอบให้เธอนั้นแย่มาก ราวกับความรู้สึกตอนที่ฝูงหมาป่าหิวโหยเคยปิดล้อมครอบครัวของเธอไว้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว หากตอนนั้นไม่ได้อาจารย์มาช่วยไว้ ปลายทางของเธอคงไม่ต่างจากพ่อแม่ และสุดท้ายคงต้องจบชีวิตลงในคมเขี้ยวของพวกมัน

ตอนนี้ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานนั้นกลับปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าไป๋เฟิ่งเซียนในตอนนี้ไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยในอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นเซียนนักฆ่าหญิงผู้มีชื่อเสียงเกริกไกร

ในวินาทีนี้ จิตสังหารของเธอพุ่งพล่าน ร่างกายทั้งร่างลอยขึ้นไปบนอากาศในพริบตา และพุ่งเข้าโจมตีอสูรยักษ์ตัวหนึ่งที่มีร่างเป็นแมวน้ำแต่หัวเป็นสิงโตทันที

เคร้ง!

กระบี่ตกลงบนร่างของอสูรยักษ์ แต่แม้แต่ผิวหนังของอสูรยักษ์ก็ยังไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของไป๋เฟิ่งเซียนเบิกกว้างขึ้นทันพลัน ชั่วพริบตาต่อมาเธอก็หลบหลีกออกไปอย่างรวดเร็ว กรงเล็บขนาดมหึมาตกลงมา พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง บนพื้นผิวน้ำแข็งปรากฏรอยร้าวจำนวนนับไม่ถ้วน