บทที่ 302

บทที่ 302

จางเซินรู้ว่าเถาเจ๋อพึ่งพาได้มาก แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะพึ่งพาได้มากขนาดนี้ เจ้าตัวโลดโผนโจนทะยานอยู่ในเขตสงครามรอบหนึ่ง สุดท้ายบรรพเทพทั้งสองตนตายไป แต่เขากลับยังคงมีชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ความสามารถแบบนี้ช่างน่ากลัวเกินไปเสียจริง

"ท่านผู้อาวุโส บรรพเทพทั้งสองตนนี้ ตายแล้วหรือครับ?"

เนื่องจากไม่ค่อยแน่ใจว่าบรรพเทพทั้งสองตนตายจริงหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจเข้าไปใกล้ จางเซินจึงหันไปเอ่ยถามหวงตี้

หวงตี้หยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมาผูกรัดก้อนเมฆ เตรียมจะผูกคอตายต่อเพื่อฆ่าตัวตาย เมื่อได้ยินคำพูดของจางเซิน เจ้าตัวก็ส่ายหน้าและกล่าวว่า "ยังไม่ตายหรอก แค่คราวนี้บาดเจ็บหนักเกินไป แก่นแท้ถูกตีจนร้าวหมดแล้ว เลยต้องใช้เวลาพักฟื้นสักหน่อย ถ้าเจ้าอยากทำอะไร ตอนนี้ถือเป็นจังหวะที่สามารถลองดูได้จริงๆ นะ"

"จริงหรือครับ?"

จางเซินเอ่ยถามด้วยความไม่ค่อยเชื่อถือเท่าไรนัก แม้บางครั้งหวงตี้จะพึ่งพาได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะไม่ค่อยน่าเชื่อถือเอาเสียเลย

"ฉันหลอกเจ้าแล้วจะได้ประโยชน์อะไรเล่า เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้าสิ!"

หวงตี้กรอกตาใส่ แล้วเอาหัวสอดเข้าไปในบ่วงเชือก กลายเป็นสภาพผูกคอตายในทันที

แม้ว่าหวงตี้จะดูแคลนเทพงูร้อยเศียรกับมังกรพิษพันกิ่ง ทั้งยังไม่ได้ประเมินพวกมันสูงส่งนัก โดยมองว่าเป็นตัวตนระดับขั้นแก่นกำเนิดที่อยู่รั้งท้ายสุด