บทที่ 272

บทที่ 272

พริบตาเดียว อามาเทราสุซึ่งถูกจางเซินเหยียบอยู่ใต้เท้าก็จมดิ่งลงสู่พื้นดินคล้ายกับจมลงไปในน้ำ

จางเซินเห็นภาพนี้ก็ไม่รอช้าแทงทวนกระหายเลือดออกไปอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่าในตอนนั้นกลับถูกก้อนหินสีดำก้อนหนึ่งขัดขวางเอาไว้

แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง เท้าของจางเซินจมลงไปในพื้นดิน เขารู้สึกราวกับว่าผืนแผ่นดินทั้งหมดมีชีวิตขึ้นมา จึงรีบสะบัดหลุดจากการห่อหุ้มของพื้นดินที่พันธนาการสองเท้าของตนเอาไว้ แล้วบินขึ้นไปบนอากาศทันที

"แย่แล้ว!"

จางเซินเหลือบไปเห็นหางตาเข้าพอดี พบว่าก้อนหินที่ร่างของคุณนายมิซุฮาระนอนอยู่กำลังจมลงในตอนนี้ เขาจึงรีบหันตัวเตรียมที่จะเข้าไปย้ายคุณนายมิซุฮาระ แต่ทว่าพื้นดินกลับงอกมือโคลนขนาดใหญ่ออกมาซัดเขาจนกระเด็นออกไปในทันที

ชุดพ่อมดที่เขาสวมอยู่ตัดเย็บจากหนังอสูรมาร การโจมตีครั้งนี้จึงยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ แต่กลับขัดขวางไม่ให้เขาเข้าไปใกล้คุณนายมิซุฮาระได้

อีกด้านหนึ่ง คางุสึจิถูกสึคุโยมิพัวพันเอาไว้ ทำได้เพียงหลบหลีกและปัดป้องลูกธนูอย่างต่อเนื่อง จึงไม่มีเวลาหันกลับไปช่วยเช่นกัน

"ให้ตายสิ รอบนี้ฉันคำนวณพลาดไปเสียแล้ว"