บทที่ 263

บทที่ 263

"สำนึกผิดและแก้ไขได้นับว่าเป็นเรื่องดียิ่ง ตอนนี้ผมให้โอกาสคุณในการแก้ไขครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณจะทำได้หรือไม่" จางเซินมองสุ่ยจื้อจื่อที่หมอบอยู่บนพื้น เอ่ยถามขึ้น

สุ่ยจื้อจื่อพยักหน้ารัว ๆ แสดงออกว่าตนเองทำได้อย่างแน่นอน

ตอนนี้มาถึงความเป็นความตายแล้ว มันยังจะมัวไปสนใจเรื่องมากขนาดนั้นได้อย่างไร หากจางเซินบันดาลโทสะขึ้นมาแล้วสังหารมันทิ้ง ลูก ๆ ของมันจะต้องตายอย่างแน่นอน

"เช่นนั้นคุณก็คุกเข่าให้เรียบร้อยอยู่ตรงนี้ ห้ามขยับ!" จางเซินออกคำสั่งทันที

สุ่ยจื้อจื่อรีบคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเชื่อฟัง ศีรษะแนบชิดติดกับพื้น ในวินาทีต่อมามันก็สัมผัสได้ถึงวัตถุเย็นเฉียบที่ตกลงมาบนหน้าผากของตัวเอง ประเด็นคือหน้าผากของมันกว้างเป็นพิเศษ แถมดวงตายังอยู่ในประเภทที่อยู่สองข้างอีกด้วย ดังนั้นมันจึงไม่รู้เลยว่าจางเซินกำลังทำอะไรอยู่

แต่รอมันก็ไม่กล้าเอ่ยถาม ทำได้เพียงปล่อยให้จิตใจต้องทนทุกข์ทรมานอย่างต่อเนื่อง

จางเซินถือตราประทับราชาอสูร กดค้างไว้บนหน้าผากของสุ่ยจื้อจื่อ สีหน้าผ่อนคลายยิ่งนัก