บทที่ 260

บทที่ 260

แม้ว่าเถาไท่หลางจะดูคล้ายเด็กอายุสามขวบ แต่ฝีเท้ากลับเป็นสิ่งที่คนธรรมดายากจะจินตนาการถึง

เขาพริบตาก็วิ่งไปถึงป่าไม้แห้งแห่งหนึ่ง มองอีกฝ่ายด้วยความสนใจขณะที่อีกฝ่ายจ้องมองอีกฝ่ายอย่างอีกาที่จ้องเขม็งรอบตัว

กาพวกนี้ทั่วร่างดำสนิท ปล่อยไอสีดำจางๆ ออกมา มีเพียงดวงตาสองข้างที่เป็นสีแดงฉาน

"นกดำ ที่นี่คือที่ไหนหรือ" เถาไท่หลางเอ่ยถามด้วยความดีใจ โดยไม่รู้สึกถึงอันตรายเลยแม้แต่น้อย

ทว่าอีกาพวกนี้ไม่ได้ตอบเขา และไม่คิดจะตอบคำถามของเขาด้วย เอาแต่จ้องมองเขาเขม็งโดยไม่ขยับเขยื้อน

อีกาพวกนี้ก่อตัวขึ้นจากธาตุความมืดโดยแท้จริง สำหรับคนทั่วไปแล้วพวกมันอันตรายมาก ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต

ทว่าเถาไท่หลางเป็นเทพเจ้าโดยกำเนิด แม้ร่างกายจะไม่ได้ผ่านการฝึกฝนใดๆ และไม่เคยเรียนรู้วิธีการต่อสู้ แต่แค่กลิ่นอายความเป็นเทพก็เพียงพอที่จะสยบอีกาพวกนี้แล้ว

เว้นแต่ว่าร่างกายของเถาไท่หลางจะอยู่ในสภาพอ่อนแอ ไม่อย่างนั้นอีกาพวกนี้ไม่มีทางกล้าโจมตีเขาอย่างแน่นอน อย่างมากก็ทำได้แค่จับตาดูเขาให้มากขึ้น รอให้เขาเปิดเผยจุดอ่อนแล้วค่อยเปิดฉากจู่โจม