บทที่ 253

บทที่ 253

ไม่ใช่ว่าจางเซินเกลียดชะตาดอกบัวขาว อันที่จริงเขาค่อนข้างชอบดอกบัวขาวด้วยซ้ำ

ยกตัวอย่างเช่นเด็กสาวประเภทที่ยังไม่ประสีประสาต่อโลก และยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความปรารถนาดีต่อโลกใบนี้ หากเป็นคนเช่นนั้นเขาย่อมชื่นชมและบังเกิดความรู้สึกเอ็นดูอย่างแน่นอน

ทว่าตัวละครเช่นนี้ ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งกลับไม่มีอยู่จริง ยิ่งไร้เดียงสาเท่าไหร่ก็ยิ่งตายเร็วเท่านั้น มีเพียงพวกเจ้าเล่ห์เพทุบายเท่านั้นจึงจะมีชีวิตรอดอยู่ได้อย่างยาวนาน

ทุกครั้งที่จางเซินนึกถึงตอนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกเทพปกรณัมอินเดีย ตัวเขาในตอนนั้นแทบจะไร้ซึ่งการป้องกันใด ๆ ในใจก็อดรู้สึกหวาดผวาขึ้นมาวูบหนึ่งไม่ได้ ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ใดล้วนระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง หากครั้งนี้ไม่มีสัญญาพันธะของลาสติโอ ต่อให้เอาไม้มาตีจนตายเขาก็ไม่มีวันกล้าเสี่ยงอันตรายเข้ามาในแดนังกรอย่างเด็ดขาด

ตัวเขาที่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังขนาดนั้นยังยากที่จะรับประกันได้เลยว่าตนเองจะรอดชีวิตไปได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ นับประสาอะไรกับเด็กสาวที่เป็นดั่งดอกบัวขาว