บทที่ 247

บทที่ 247

ทำไมอาชีพนักวิทยาศาสตร์ถึงมีจำนวนผู้ที่สามารถรักษาความไร้เดียงสาเอาไว้ได้มากกว่าอาชีพอื่น?

คำตอบนั้นง่ายมาก เพราะบรรดานักวิทยาศาสตร์เหล่านี้พอทำวิจัยการทดลองเสร็จสักเรื่องก็พบว่าตัวเองแก่เสียแล้ว จึงไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องทางโลกเลยสักนิด

สภาพของบ้านไม้ไม่ได้ดีนัก แต่จางเซินไม่ได้ใส่ใจ เขากลับจมดิ่งอยู่กับการศึกษาวิจัย

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วแค่ไหน ชั่วพริบตาเดียวห้าสิบปีก็ผ่านไปแล้ว

เพราะตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ จางเซินจึงไม่กังวลเลยว่าลีน่ากับเถี่ยฮวาหยานจะกังวลเพราะเขาไม่อยู่นานเกินไป ตอนนี้ข้างนอกเพิ่งจะผ่านไปไม่นานเอง

เขาพบว่าสิ่งที่เรียกว่าสิ่งปนเปื้อนภายในน้ำยมโลก แท้จริงแล้วคือผลึกรวมของความคิดด้านลบต่างๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดด้านลบเหล่านี้ไม่ได้มาจากตัวโลกใบนี้เอง แต่มาจากบรรดาสิ่งมีชีวิตที่คอยส่งมอบความนึกคิดเหล่านั้น หรือก็คือชาวประเทศเกาะจากโลกอื่นนั่นเอง

ความแค้นที่พวกเขาแผ่ออกมาเมื่อเกลียดชังเทพเจ้าเหล่านี้ย่อมปรากฏขึ้นในโลกนี้เช่นกัน แต่ตัวโลกเองไม่ได้ต้องการขยะเหล่านี้ สิ่งเจือปนที่เต็มไปด้วยพลังด้านลบจึงถูกส่งไปยังดินแดนยมโลก ท้ายที่สุดแล้วยมโลกก็ถูกสร้างมาเพื่อรองรับสิ่งปนเปื้อนเหล่านี้อยู่แล้ว