บทที่ 242

บทที่ 242

หากพูดถึงฉากทัศน์แล้ว การโจมตีครั้งนี้เทียบไม่ได้เลยกับความพินาศของโลกเทพปกรณัมอินเดียแม้แต่น้อย

ภาพทิวทัศน์หมื่นลี้และแม่น้ำทะเลอันเวิ้งว้างที่พังทลายลงมานั้น เหนือกว่าผลลัพธ์ที่เกิดจากการโจมตีของหวงตี้ไปไกลลิบลับ

สิ่งที่ทำให้จางเซินรู้สึกตกตะลึงอย่างแท้จริงคือการโจมตีตามอำเภอใจของหวงตี้ครั้งนี้มีความเหมาะสมลงตัวพอดิบพอดี ไม่มีส่วนไหนที่มากเกินไปเลยแม้แต่น้อย แม้ว่ามหาสมุทรจะเกิดระลอกคลื่นขึ้นเพราะแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ ทว่ากลับไม่ได้รุนแรงแต่อย่างใด

ผลกระทบของการโจมตีนี้ที่มีต่อโลกอาจกล่าวได้ว่าน้อยจนแทบเป็นศูนย์ สร้างความเสียหายขนานใหญ่ให้แก่ประเทศเกาะเพียงเท่านั้น แต่ความเสียหายรูปแบบนี้ก็ไม่ได้ส่งผลให้ประเทศเกาะจมหายไป ในทางกลับกันมันกลับเทียบเท่ากับการชำระล้างสิ่งสกปรกทั้งหมดภายในประเทศเกาะ จนทำให้ประเทศเกาะกลายเป็นแผ่นดินที่สะอาดที่สุดบนโลกปัจจุบันในตอนนี้

การทำลายนั้นง่ายดายแต่การสร้างนั้นยากลำบาก แม้การสร้างจะยากแล้วแต่การรักษายิ่งยากยิ่งกว่า

จุดที่ยากที่สุดของการโจมตีครั้งนี้คือความเหมาะสมลงตัวเช่นนี้นี่เอง อย่างน้อยที่สุดจางเซินไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน

"ฝ่าบาท นี่มัน... นี่มัน..." คิมูระ มาซามุเนะขยับเข้ามาใกล้ ด้วยความที่อ้าปากค้างมองดูประเทศเกาะกลายสภาพเป็นแอ่งกระทะ เขาจึงพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ไปหมด