บทที่ 236

บทที่ 236

จางเซินพกพาความสงสัย มุ่งหน้าเข้าหาทิศทางของไม้เคาะศาล

ความเร็วในการเคลื่อนที่ในน้ำของเขาไม่ช้าเลย ในไม่ช้าก็มาถึงตำแหน่งที่ไม้เคาะศาลตั้งอยู่ ในพริบตาดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นกะทันหัน

ไม้เคาะศาลถูกหนวดระยางหลายเส้นพันธนาการไว้ใต้ก้นทะเล หนวดระยางเหล่านี้คอยกัดกินไม้เคาะศาลอย่างต่อเนื่อง เวลานี้พื้นผิวของไม้เคาะศาลเต็มไปด้วยรอยบุบพัง

แต่นี่ไม่ใช่จุดที่ทำให้เขาตกใจ จุดที่ทำให้เขารู้สึกตกใจอย่างแท้จริงคือหนวดระยางใต้ก้นทะเล ส่วนที่โผล่อออกมาของหนวดระยางเหล่านี้อยู่ใกล้ชิดกับโคลนตมมาก

เขาร่วงหล่นลงสู่ก้นทะเล ใช้พลังจิตดึงเพียงครั้งเดียว โคลนตมจำนวนมากก็ถูกกวาดออกไป สิ่งที่ปรากฏเผยให้เห็นคือเนื้อสีแดงสลับดำ เขาก้มหัวลงเหยียบอยู่บนเนื้อชิ้นนั้น อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน

ด้านบนมืดสนิท แต่เลือนรางคล้ายมีความรู้สึกถึงความกีดขวางที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้

"จะเป็นไปได้ยังไง ในสถานการณ์ที่ฉันไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย กลับกลืนฉันเข้าไปในท้องทั้งตัว มันทำได้อย่างไรกัน"

จางเซินพยายามระงับอารมณ์ตกใจของตัวเองลง อดคิดในใจไม่ได้