บทที่ 217

บทที่ 217

หลังจากบอกลาคุณปราชญ์แล้ว จางเซินก็เดินทางกลับปราสาททันที

คราวนี้เขาไม่ได้พักอยู่ในห้องทดลอง แต่กลับมาที่ห้องหนังสือแล้วนั่งลงตรงตำแหน่งริมหน้าต่าง จากนั้นนำกระจกเฉียนน้อยออกมาพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด

คุณปราชญ์ชื่นชมกระจกบานนี้เอาไว้สูงมาก ซึ่งแสดงว่าผู้สร้างที่ชื่อเซี่ยซูผู้นั้นเป็นยอดฝีมือจริง ๆ อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือในด้านการตีหลอม

ไม่ใช่สิ

จางเซินเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ผู้สร้างคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นยอดฝีมือด้านการตีหลอมเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านมิติอีกด้วย

ถ้าเช่นนั้น จะเป็นไปได้ไหมว่ากระจกบานนี้จำเป็นต้องอยู่ในมิติพิเศษจึงจะสามารถเปิดได้ ยกตัวอย่างเช่น มิติที่ปิดทึบ มิติที่มืดมิด มิติที่ไม่มีอากาศทำนองนั้น

ระหว่างที่จางเซินกำลังคิดอยู่นั้น ความคิดแวบหนึ่งก็เคลื่อนไหวทำให้เขาปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่สถานีขนส่งมิติในทันที

ชั่วพริบตานั้น จางเซินมองไปยังกระจกเฉียนน้อย และพบว่าตนเองเกิดความเชื่อมโยงกับกระจกเฉียนน้อยเข้าแล้ว ภายในพื้นที่ที่คับแคบและปิดทึบเช่นนี้ กระจกบานนี้คล้ายกับเปิดช่องทางขึ้นมาสายหนึ่ง