บทที่ 211

บทที่ 211

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว

ในเวลาครึ่งปีนี้ จางเซินละทิ้งการฝึกตนไปโดยสิ้นเชิง ทั่วทั้งร่างจมดิ่งอยู่ในองค์ความรู้ที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตของ <คัมภีร์แห่งสัจธรรม>

เขาใช้ชีวิตได้อย่างเต็มอิ่มเป็นอย่างยิ่ง สมองเปรียบเสมือนฟองน้ำที่คอยดูดซับน้ำทะเลอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งในที่สุดเขาพบว่าตัวเองอ่านเนื้อหาในส่วนถัดไปไม่เข้าใจ จึงได้หยุดอ่านหนังสือลง

พ่อมดขึ้นชื่อเรื่องความรู้กว้างขวางและความจำที่เป็นเลิศมาโดยตลอด

พ่อมดผู้หนึ่งที่เคยมีชีวิตอยู่มานานนับพันปีโดยพื้นฐานแล้วก็เทียบเท่ากับห้องสมุดเคลื่อนที่ พ่อมดผู้หนึ่งที่เคยมีชีวิตอยู่มานานนับหมื่นปี นั่นคือคำพ้องความหมายของความน่าสะพรึงกลัว แม้แต่พ่อมดสายนักวิชาการที่อายุยืนยาวมาถึงยุคนี้ก็ยังมีวิธีการและไพ่ตายที่คาดไม่ถึง

จางเซินไม่มีอาจารย์คอยสั่งสอน เดินเข้าสู่เส้นทางพ่อมดด้วยการศึกษาด้วยตนเองอย่างสิ้นเชิง ในอดีตสิ่งเดียวที่พอจะใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้ก็คือพ่อมดวิญญาณผู้ล่วงลับคนนั้น ดังนั้นแนวทางที่เขาเดินจึงค่อนข้างแปลกแหวกแนว

ตอนนี้เมื่อได้รับคัมภีร์แห่งสัจธรรม เขาก็เปรียบเสมือนได้รับตำราเรียนที่เป็นทางการ ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกของพ่อมดอย่างแท้จริง