บทที่ 208

บทที่ 208

พูดตามตรง เรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่เริ่มต้นก็เป็นเพราะความซนของเขาเองที่ไปหาเรื่องใส่ตัว

หากไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นของเขาที่รุนแรงเกินไป ก็คงไม่ไปปลุกท่านผู้อาวุโสหวงตี้ขึ้นมา และสุดท้ายบนร่างก็ยังมีวงแหวนเยาะเย้ยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งวง

แต่ในแง่หนึ่ง เรื่องทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญแต่กลับเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ในฐานะพ่อมดคนหนึ่ง นอกจากความระมัดระวังที่สำคัญที่สุดแล้ว การสำรวจสิ่งที่ไม่รู้ก็มีความสำคัญอย่างยิ่งเช่นกัน หากไม่มีความอยากรู้อยากเห็นมากพอ เส้นทางสายพ่อมดนี้ก็คงเดินไปได้ไม่ไกลนัก

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้นึกถึงนี่นา แล้วเธอก็ไม่ได้นึกถึงจุดนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ" ลีน่ากะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสาเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง

จางเซินถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า "ไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสหวงตี้ตอนนี้ไปไหนแล้ว?"

"คงจะไปหาที่ตายกระมัง" ลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

จางเซินเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ถ้าท่านผู้อาวุโสไปจริงๆ งั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ ไปยังที่ที่ไม่มีคนก่อน!"

เขาหยิบประตูเดินทางกลับออกมาทันทีแล้วเปิดมันเดินเข้าไป ลีน่าและเถี่ยฮวาหยานเดินตามเขาเข้าไปในประตูทันที

พริบตาเดียว ทั้งสามคนก็ปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่ที่มืดมิดแห่งหนึ่ง