บทที่ 197

บทที่ 197

เขาเอ่ยถามขึ้นทันที "หนีไปให้ไกลกว่านี้ได้ไหม"

"ยังต้องออกไปให้ไกลกว่านี้อีกหน่อย ทางที่ดีคือสลัดการรบกวนให้หลุดพ้นอย่างสิ้นเชิง มิฉะนั้นฉันยากที่จะรับประกันความแม่นยำของจุดหมายปลายทางได้" ปีศาจกระจกว่างตอบ

หลิวปัวเฉิงกัดฟันกล่าวว่า "หากปล่อยข้า พวกเจ้าจะเร่งความเร็วได้ขึ้นอีกเท่าไหร่"

"ท่านปู่ ผมไม่มีวันปล่อยท่านเด็ดขาด พวกเราต้องหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน!" หลิวรื่อเจ้ารีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลิวปัวเฉิงถลึงตาแล้วเอ่ยว่า "รื่อเจ้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาแต่ใจ ตัวแกต่างหากคืออนาคตของตระกูลหลิว แม้ว่าฉันจะต้องตายก็ไม่ยอมให้แกเป็นอะไรไปเด็ดขาด"

"แต่ว่าผม..." หลิวรื่อเจ้ายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าจู่ ๆ พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขามองไปเบื้องหลังแล้วเบิกตากว้างทันที ปรากฏว่าเทพีนักรบอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงประมาณร้อยเมตรเท่านั้น ด้วยความเร็วของเทพีนักรบ ระยะทางแค่นี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับไม่มีระยะทางเลย

ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา หญิงสาวเถาวัลย์ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ภายในอุโมงค์เติบโตเถาวัลย์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นก็ควบคุมเถาวัลย์ที่ห่อหุ้มหลิวรื่อเจ้าและหลิวปัวเฉิงไว้ให้เปลี่ยนทิศทาง และพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วลงสู่เบื้องล่าง