บทที่ 180

บทที่ 180

หลังจากที่ทั้งสองคนจากไป พนักงานคนหนึ่งของบาร์ก็เดินลอบเข้าไปในช่องทางสำหรับพนักงานอย่างเงียบเชียบ

หมาป่าเฒ่าลุกขึ้นกลับมาที่ที่นั่งของตัวเอง ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกหนึ่ง กวาดสายตาสำรวจพนักงานเสิร์ฟรอบด้านแวบหนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองถูกเพ่งเล็งเข้าให้แล้ว

"ช่างเป็นเคราะห์กรรมที่ไร้เหตุผลเสียจริง"

เขาฝืนยิ้มแห้งอยู่ในใจ รู้ดีว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้คงเป็นเรื่องยากที่ตนเองจะหาว่าจ้างในบาร์โกลด์แบล็กได้อีก

สุดท้าย เขาดื่มเหล้าในแก้วจนหมดรวบเดียว แล้วลุกขึ้นเดินออกจากบาร์ไป

และไม่ผิดคาด เขาถูกคนของบาร์สะกดรอยตาม

อีกด้านหนึ่ง จางเซินเดินคล้องแขนมากับหลิวหลิงหลิงบนท้องถนน

ลีน่าลอยอยู่กลางอากาศ หันกลับมามองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "เหล่าจาง มีคนกำลังสะกดรอยตามนายอยู่"

"ช่างเถอะน่า แค่พวกปลายแถวเท่านั้นแหละ" จางเซินยิ้มอย่างสบาย ๆ