บทที่ 177

บทที่ 177

นี่ก็เหมือนกับการปั้นตุ๊กตาโคลน ช่วงแรกทั้งผสมดินโคลนและปั้นออกมาเป็นรูปร่างมนุษย์คร่าว ๆ ล้วนไม่ใช่เรื่องยาก สิ่งที่ยากจริง ๆ คือการปั้นตุ๊กตาโคลนให้ดูมีชีวิตชีวาและประณีตงดงามต่างหาก

ตอนนี้จางเซินผสมดินโคลนเสร็จเรียบร้อยและปั้นเป็นรูปร่างคร่าว ๆ ออกมาแล้ว แต่ว่าจะทำอย่างไรให้ตุ๊กตาโคลนตัวนี้ดูประณีตงดงาม กลับทำให้เขารู้สึกจนปัญญาขึ้นมาทันที

เขารู้ปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่เป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้วนี่เป็นการพัฒนาเวทมนตร์ครั้งที่สองของเขา แถมครั้งนี้ยังแตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง การพัฒนาวิชาสถานีส่งต่อในครั้งก่อน เขายังมีผลงานสำเร็จรูปอย่างวิชาผนึกโลกให้พอใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้ ส่วนการพัฒนาเขาแห่งวาฬหมอกในครั้งนี้เป็นการคลำทางลุยเดี่ยวด้วยตัวเองอย่างแท้จริง โดยมีสิ่งอ้างอิงเป็นแค่ความสามารถพิเศษของชายชาวตะวันออกเท่านั้น

ความยากระดับนี้มันสูงขนาดไหนกัน?

ยกตัวอย่างเปรียบเทียบดู

การพัฒนาวิชาสถานีส่งต่อก็เหมือนกับการผลิตรถยนต์ พอมีรถยนต์คันแรกไว้เป็นข้อมูลอ้างอิงแล้ว ด้านหลังถึงจะสามารถสร้างรถยนต์สารพัดรูปแบบออกมาได้ แม้กระทั่งรถสปอร์ตก็ตาม