บทที่ 175

บทที่ 175

เทพจรกลางวันประกอบขึ้นจากจิตเป็นกระดูกและพลังปณิธานเป็นเนื้อ สามารถแสดงร่างได้เฉพาะในเวลากลางวันเท่านั้น

ลีน่าและเถี่ยฮวาหยานต่างก็สำเร็จเป็นเทพจรกลางวันกันแล้ว ดังนั้นแม้ว่าร่างจริงของทั้งสองคนจะยังคงฝึกฝนอยู่ในห้อง แต่ก็สามารถส่งจิตไปสิงสถิตอยู่ในร่างของเทพจรกลางวัน เพื่อออกจากปราสาทไปท่องโลกกว้างได้

ความเร็วของเทพจรกลางวันนั้นรวดเร็วมาก เกือบจะเทียบเท่ากับความเร็วของแสง แค่คิดแวบเดียวก็ไปไกลถึงแสนแปดพันลี้

ทว่าร่างจริงของเทพจรกลางวันไม่มีพลังโจมตีเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีร่างกายที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความจริงและภาพลวงตา ทำได้เพียงใช้เวทมนตร์เฉพาะบางอย่างเพื่อเข้าไปแทรกแซงสสารเท่านั้น

จางเซินไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของลีน่าและเถี่ยฮวาหยานเลยสักนิด เพราะแท้จริงแล้วเทพจรกลางวันเป็นเพียงตัวตนที่ประกอบขึ้นจากจิต หากทั้งสองคนต้องการกลับมาก็ทำได้ในชั่วพริบตาเดียว

เขารู้ว่าทั้งคู่น่าจะออกไปแก้บนแล้ว จึงเดินกลับห้องทดลองของตัวเองเพื่อทำการทดลองต่อทันที โดยพักเรื่องคดีปล้นที่เขต 51 เอาไว้ก่อนชั่วคราว

ศพของเต่าทะเลยักษ์ยังคงวางอยู่บนโต๊ะทดลอง กระดองอันมหึมาถูกแกะออกแล้ว และอวัยวะภายในก็ถูกแยกประเภทจัดการไว้อย่างเรียบร้อย