บทที่ 171

บทที่ 171

ไข่มุกเม็ดนี้ จางเซินคุ้นเคยเป็นอย่างดี

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นมันแค่ครั้งเดียว แต่ไม่มีทางลืมเลือนไปได้ชั่วชีวิต

"เขินอายบ้านแกสิ!"

"เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?"

จางเซินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้มมองเถาเจ๋อที่ยังคงตีหน้าเศร้าทำตัวน่าสงสารอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยขึ้น

เขารู้สึกสงสัยนิดหน่อยว่าเถาเจ๋ออาจไม่ได้พบเจอผู้คนมาเป็นเวลานานเกินไป จนสภาพจิตใจผิดปกติไปเสียแล้ว

เถาเจ๋อนั่งตัวตรงขึ้นมาอีกครั้งแล้วอธิบายว่า "อันที่จริงผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น มีอยู่คืนหนึ่งผมเข้านอนตามปกติ ตอนนั้นตาแก่หลี่กับคนอื่น ๆ ยังอยู่กันครบ ผมคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน ลูกชิ้นที่ทำจากเนื้อจริง ๆ รสชาตินี่สุดยอดไปเลย แถมยังมีผลเถาจื่อตัวน้อยอีก..."

"เลิกนอกเรื่อง!" ทันทีที่ได้ยินเถาเจ๋อทำท่าจะออกทะเล จางเซินก็รีบเอ่ยขัดขึ้นทันที

เถาเจ๋อจำต้องพูดต่อว่า "เอาเป็นว่าผมแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่ง จากนั้นก็พบว่าที่นี่กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว แถมยังมีพลังเหนือมนุษย์เพิ่มขึ้นมาจิ๊ดนึงด้วย"