บทที่ 118

บทที่ 118

จากนั้น จางเซินก็เดินทางไปเยือนเมืองและหมู่บ้านอีกกว่าสิบแห่ง ผลลัพธ์ที่ได้นั้นแทบไม่ต่างกันเลย

โดยพื้นฐานแล้วผู้คนไม่ได้เข้าใจถึงเสน่ห์ของระบำและบทเพลงเลย ระดับการชื่นชมยังไปไม่ถึงมาตรฐานของโลก

จางเซินพบว่าตัวเองคิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป แนวคิดทางวัฒนธรรมบางอย่างอาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ง่ายในมุมมองของเรา แต่ในความเป็นจริงแล้ว การที่เราสามารถยอมรับและซึมซับได้อย่างรวดเร็ว เป็นเพราะว่าพวกเราคลุกคลีอยู่กับสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก แนวคิดบางอย่างส่งอิทธิพลต่อเราแบบค่อยเป็นค่อยไปมาเนิ่นนานแล้ว ไม่ใช่ความสามารถในการยอมรับของเราที่เหนือกว่าคนโบราณแต่อย่างใด

เขาตระหนักได้ว่าหากต้องการให้ทวยเทพลงมาจัดงานมหรสพการขับร้องและฟั่นรำเบื้องล่างจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาบ่มเพาะความสามารถในการชื่นชมของผู้คนสักหลายสิบปี ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์ที่ออกมาก็คงไม่ต่างอะไรกับการให้มดดูลิงเต้นรำ ฟังไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาเสียเลย

"ไม่เข้าใจจริงๆ ถึงไม่มีสิทธิ์พูดสินะ ดูท่าคงต้องปรับเปลี่ยนแผนเสียหน่อยแล้ว" จางเซินรวบรวมความคิดเห็นที่เก็บรวบรวมมาทั้งหมดไว้ มองดูคำวิจารณ์ในแง่ลบที่มีสัดส่วนสูงถึงแปดส่วนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ