บทที่ 109

บทที่ 109

มนุษย์ในยุคปัจจุบันยากที่จะบำเพ็ญเพียร ประการแรกเพราะสิ่งล่อตาล่อใจมีมาก จิตใจจึงฟุ้งซ่าน ประการที่สองคือไม่เชื่อเรื่องภูตผีปีศาจแต่เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์เท่านั้น

จางเซินก็มีข้อบกพร่องเช่นนี้เช่นกัน เขาไม่ใช่ปราชญ์ เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งล่อตาล่อใจย่อมยากที่จะหักห้ามใจตัวเองได้ หากมีหญิงงามล่มเมืองแก้ผ้ามายั่วยวนอยู่ตรงหน้า เขาก็คงจะพร้อมรบอย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจแล้ว แต่จิตใต้สำนึกก็ยังคงคิดว่าน่าจะหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มารองรับได้ เช่น กฎของโลกที่แตกต่างกัน ระดับของชีวิตที่แตกต่างกัน เป็นต้น

หากไม่มีการดำรงอยู่ของเมล็ดพันธุ์สายฟ้า เป็นไปได้สูงว่าจางเซินต่อให้บำเพ็ญเพียรไปหนึ่งร้อยปีก็อาจจะไม่สามารถบำเพ็ญพลังเวทออกมาได้สักนิดเดียว จากนั้นก็จะปฏิเสธการมีอยู่ของพลังเวทไปตรง ๆ

แต่เพราะมีเมล็ดพันธุ์สายฟ้าอยู่ จางเซินจึงพบว่าตัวเองได้รับพลังเวทเส้นหนึ่งมาอย่างง่ายดาย

ทุกอย่างยากในตอนเริ่มต้น แต่เมื่อเริ่มต้นแล้วทุกอย่างย่อมราบรื่น

กระแสไฟฟ้าชีวภาพสายหนึ่งก่อตัวขึ้นภายในร่างของจางเซิน และกำลังค่อย ๆ ปรับเปลี่ยนร่างกายของเขา

……

ในโลกเทพปกรณัมอินเดีย สถานะของพระอินทร์อันที่จริงไม่ได้สูงส่งนัก