บทที่ 105

บทที่ 105

พระวายุในฐานะเทพแห่งลม ความเร็วธรรมชาติย่อมรวดเร็วยิ่งนัก พริบตาเดียวพระองค์ก็มาถึงใต้ต้นโพธิ์

พระองค์วางกรงเหล็กไว้ด้านข้าง จากนั้นประทับนั่งใต้ต้นไม้แล้วเปิดหนังสือตำนานสถาปนาเทพออก ดวงตากลอกกว้างขึ้นทันที อ่านออกเสียงตามตัวอักษรในหนังสือว่า "เมื่อครั้งปฐมกาลก่อนที่พานกู่จะเบิกฟ้า ไทเก๊กและเหลียงอี๋สี่ลักษณ์แขวนลอย..."

จางเซินเวลานี้เดินทางมายังวิหารของพระอินทร์อีกครั้ง ใช้หนังสือตำนานสถาปนาเทพหนึ่งเล่มแลกเปลี่ยนหยดเลือดของพระอินทร์มาได้สำเร็จ

หากเป็นแต่ก่อน เมื่อพระอินทร์ได้ยินเงื่อนไขของจางเซิน คงจะคว้าวัชระมาฟาดฟันสังหารจางเซินทิ้งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเป็นแน่ ทว่าเวลานี้พระองค์เปี่ยมล้นด้วยความสำราญใจอีกทั้งยังทึ่งในสติปัญญาของจางเซินเป็นอย่างมาก ดังนั้นหลังจากการไตร่ตรองแล้วจึงยังคงตกลงตามเงื่อนไขของจางเซิน

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือพระองค์ทรงต้องการหนังสือที่อยู่ในมือของจางเซินอย่างแท้จริง

ยุคสมัยนี้ยังไม่มีสิ่งของอย่างหนังสือ หากต้องการบันทึกความรู้ล้วนใช้หนังสัตว์นานาชนิด หรือแม้กระทั่งสลักลงบนก้อนหิน ดังนั้นสำหรับเหล่าทวยเทพแล้ว หนังสือจึงเป็นสิ่งของที่แปลกประหลาดหายากยิ่งนัก