บทที่ 67

บทที่ 67

วันรุ่งขึ้น ยามเช้าตรู่

หลิวหลิงหลิงลอยตัวอยู่ข้างเตียงของจางเซิน มือทั้งสองข้างประคองแก้มมองดูใบหน้าระหว่างนอนหลับของจางเซินด้วยความเคลิบเคลิ้ม บนใบหน้าเผยสีหน้าของสาวหลงใหล น้ำลายแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว

ในเวลานั้นจางเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย ในความฝันรู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกผู้วิปริตตะกละจ้องมองเข้าให้แล้ว เขาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เปลือกตาเปิดออกเป็นร่องแคบ ๆ เงาสีดำกลุ่มหนึ่งพลันวับผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขาสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที ดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวด กวาดสายตามองรอบด้านรอบหนึ่ง พบว่าไม่มีศัตรู สติค่อย ๆ สงบลง ตามด้วยเขาก็รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

"หลิงหลิง!!"

เขาเอ่ยเรียกเงาของตัวเอง

หลิวหลิงหลิงมุดออกมาจากเงาของเขา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ ว่า "นายท่าน มีอะไรให้รับใช้หรือเจ้าคะ"

"เธอไม่จำเป็นต้องนอนเลยหรือไง" จางเซินขยี้ผมของตัวเอง คำตำหนิพูดไม่ออกเลยสักนิด เอ่ยถามด้วยความจนใจเล็กน้อย

หลิวหลิงหลิงส่ายหน้าตอบว่า "ดูเหมือนจะไม่จำเป็นค่ะ รู้สึกเหมือนไม่มีความรู้สึกอยากนอนเลยสักนิดแถมยังมีอะไรแปลก ๆ ที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้เพิ่มขึ้นมาอีกตั้งเยอะด้วย"