บทที่ 44

บทที่ 44

หากเป็นอสูรยักษ์เพียงตัวเดียวโดด ๆ จางเซินย่อมสามารถใช้งัดวิธีเดิมที่ใช้จัดการกับจินซุ่นลี่มาทำซ้ำได้อีก แต่ฝูงสัตว์นับหมื่นที่กำลังควบทะยานเข้ามาจากระยะไกลกลับทำให้แผนการอันสวยหรูของเขาต้องล่มไม่เป็นท่า

"ทุกคนเตรียมตัวตั้งรับปกป้องอาณาเขตกันให้ดี!" กู่เฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำดาบด้ามห่วงในมือแน่นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เบื้องหลังของพวกเขาคือเหล่าผู้มีภูมิคุ้มกันจำนวนนับไม่ถ้วน พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นใด นอกจากต้องสู้ตายถอยหลังชนฝาเท่านั้น

แม้ว่าพลังป้องกันของม่านพลังแห่งการปกป้องจะแข็งแกร่งมาก แต่ไม่มีทางต้านทานการระดมโจมตีพร้อมกันของอสูรยักษ์จำนวนมากมายขนาดนี้ได้อย่างแน่นอน การที่ม่านพลังถูกทำลายเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

จางเซินมองดวงตาของราชาหมาป่า ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว จนกระทั่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าราชาหมาป่า มีเพียงกำแพงล่องหนกั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาเอ่ยปากขึ้นว่า "แกคือหัวหน้าของพวกมันใช่ไหม"

สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงคำรามกรามลั่นของราชาหมาป่า พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

"แกคิดจะเอาอาณาเขตของฉันมาเชือดไก่ให้ลิงดูงั้นเหรอ" จางเซินหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามต่อ