บทที่ 42

บทที่ 42

มนุษย์ถั่วลิสงมองไปทางไป๋เจิ้งหยางด้วยสายตาดูแคลน พร้อมกับเท้าสะเอวแล้วเอ่ยขึ้นว่า "การที่คุณมองสุภาพสตรีด้วยสายตาแบบนี้ เป็นเรื่องเสียมารยาทมากเลยนะ รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย"

"พะ... ขอโทษที ตอนนี้พวกเราต้องไปเข้าแถวตรงไหนเหรอ?" ไป๋เจิ้งหยางรีบเอ่ยขอโทษทันทีแล้วเบี่ยงเบนประเด็นสนทนา

ก่อนที่มหาหายนะจะเกิดขึ้น เนื่องจากเคยช่วยเหลือผู้คนมาหลายต่อหลายครั้งจนได้รับคำยกย่องชมเชย ทำให้เขามีชื่อเสียงและบารมีที่ดีงามมากในหมู่ญาติมิตรและเพื่อนบ้าน หลังจากที่เขาแปรเปลี่ยนเป็นผู้วิปริตหยิ่งยโส สิ่งที่เขารู้สึกภาคภูมิใจที่สุดก็คือความรู้สึกรักความยุติธรรมของตัวเอง ดังนั้นแม้ว่าในใจจะรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของมนุษย์ถั่วลิสง แต่เขาก็ไม่มีทางทำเรื่องที่ขัดต่อความรู้สึกรักความยุติธรรมของตนเองอย่างเด็ดขาด อย่างมากที่สุดก็ทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกดูแคลนต่อไป

จากนั้นภายใต้การนำทางของมนุษย์ถั่วลิสง ไป๋เจิ้งหยางและคนอื่น ๆ ก็เดินไปยังแถวแถวหนึ่ง ตามด้วยช่วงเวลาต่อแถวอันยาวนาน โชคดีที่ในระหว่างที่เข้าแถว ยังมีคนคอยเดินนำน้ำและอาหารมาแจกเป็นพิเศษ ผู้สูงอายุที่มีอายุมากหน่อยถึงขั้นได้รับรถเข็นเลยทีเดียว

แถวเคลื่อนไปข้างหน้าทีละน้อย ในที่สุดก็ถึงคิวของไป๋เจิ้งหยาง