บทที่ 22

บทที่ 22

จางเซินรู้ว่านี่คือวิธีคลายเครียดของลีน่า และยังเป็นการผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียดเกินไปเมื่อครู่ด้วย จึงไม่ได้ห้ามปรามเวลาที่ลีน่ากับเถี่ยฮวาหยานหยอกล้อกัน

อันที่จริงสำหรับลีน่าแล้ว ในใจเขายังคงมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง

เพียงแต่ว่าชะตากรรมของเถี่ยฮวาหยานมีความคล้ายคลึงกับประสบการณ์ของเขาเป็นอย่างมาก ทำให้เขาเข้าใจเถี่ยฮวาหยานเป็นพิเศษ แม้ทั้งสองจะรู้จักกันยังไม่ถึงวัน แต่กลับเข้าใจกันและกันมากกว่าหลาย ๆ คนเสียอีก

การคบหาระหว่างคนกับคนนั้น ไม่ใช่ว่ารู้จักกันนานเท่าใดถึงจะยิ่งสนิทสนมกัน หัวใจสำคัญอยู่ที่ระยะห่างระหว่างใจต่างหาก

เขาย่อมไม่อาจปล่อยเถี่ยฮวาหยานไว้ตามลำพังได้จริง ๆ

จังหวะนั้นเอง เสียงคล้ายกับสิ่งแหลมคมแทงทะลุผืนผ้าก็ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ

ไม่ว่าจะเป็นจางเซินที่จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด หรือสองสาวที่กำลังหยอกล้อกัน ล้วนหันไปมองยังทิศทางที่มาของเสียงพร้อมกัน

ไข่สีดำแตกออกแล้ว!

จางเซินเบิกตากว้าง ร่างกายอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว