บทที่ 17

บทที่ 17

จางเซินอยากจะถามเถี่ยฮวาหยานเสียจริง ๆ ว่าต้องรู้สึกไม่พอใจในชีวิตของตัวเองมากแค่ไหน ถึงได้ไปอิจฉาชีวิตของคนอื่นจนกระทั่งเกิดความโลภขึ้นมาได้

เขาเดินไปที่โต๊ะ บนนั้นวางรูปถ่ายต่าง ๆ ของเถี่ยฮวาหยานไว้ มีทั้งรูปถ่ายปกติและรูปคอสเพลย์

"นี่คงเป็นแม่ของเถี่ยฮวาหยานสินะ สมกับที่เป็นแม่ลูกกัน พันธุกรรมดีจริง ๆ" เขาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาใบหนึ่ง มองภาพเถี่ยฮวาหยานกับหญิงสูงอายุที่กำลังจับมือกันและเผยรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้า ในใจอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาเงียบ ๆ

เขาวางรูปถ่ายลง หันไปเห็นบางสิ่งใต้เตียงเข้าโดยบังเอิญ จึงก้มตัวเอื้อมมือเข้าไปควานหาจนหยิบสมุดบันทึกที่เคยถูกฉีกออกมาเล่มหนึ่งได้