บทที่ 14

บทที่ 14

จางเซินและพวกไม่มีทางอยู่ในที่แห่งหนึ่งได้นานจนเกินไป เพราะอาหารที่ตกค้างในแต่ละชุมชนมีอยู่ไม่มากนัก ยิ่งอาหารน้อยลงความยากในการค้นหาก็ยิ่งสูงขึ้น สุดท้ายจึงทำได้เพียงย้ายไปยังเขตถัดไป

หากมีเพียงจางเซินและลีน่า ความยากในการค้นหาอาหารย่อมสูงมาก ทว่าตั้งแต่กู่เฉินเข้าร่วม การค้นหาอาหารก็ตกลงมาจากระดับนรกกลายเป็นระดับปกติ เขามีลางสังหรณ์ที่อธิบายไม่ได้เกี่ยวกับอาหาร มักจะชี้ไปยังจุดที่มีอาหารอยู่ท่ามกลางสิ่งก่อสร้างนับไม่ถ้วนได้เสมอ

ชุมชนที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ตอนนี้ อาหารหมดเกลี้ยงไปอย่างสมบูรณ์แล้ว เว้นแต่พวกเขาจะยอมกินพวกหนูและแมลงสาบที่กลายพันธุ์ มิฉะนั้นก็จำต้องย้ายถิ่นฐาน

จางเซินกางแผนที่เมืองออกมา ลีน่าและกู่เฉินที่อุ้มเฟียต่างมองดูแผนที่

"พวกเราตอนนี้อยู่ที่ชุมชนเทิงกวง จุดหมายของเราคือชุมชนหลงเทิงทางด้านนี้ ชุมชนหลงเทิงอยู่ใกล้กับแม่น้ำเฟิงสุ่ย พวกเราสามารถสังเกตสถานการณ์ของแม่น้ำ ดูว่าสิ่งมีชีวิตในน้ำเกิดการกลายพันธุ์หรือไม่" จางเซินชี้ไปที่แผนที่พร้อมกับเอ่ยแผนการของตัวเองออกมา