บทที่ 12

บทที่ 12

พูดตามตรง ทั้งจางเซินและลีน่าต่างก็เหนื่อยและหิว แถมข้าง ๆ ยังมีคนกำลังกินอาหารอยู่ ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเสียเหลือเกิน

ทั้งสองคนสบตากัน จากนั้นต่างก็กลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบ ๆ พรุ่งนี้ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องออกไปหาอะไรกินให้ได้ ไม่อย่างนั้นพวกผู้วิปริตยังไม่ทันฆ่าพวกเขา พวกเขาก็คงจะอดตายกันเสียเอง

"พวกคุณกินหน่อยสิ"

ผ่านไปประมาณสิบนาที หลังจากชายเจ้าอีโก้ป้อนข้าวลูกสาวจนอิ่มแล้ว เขาก็โยนถุงมาไว้ข้าง ๆ ทั้งสองคน พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ทั้งจางเซินและลีน่าแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา แต่แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น จางเซินหยิบถุงขึ้นมา ข้างในยังมีบิสกิตกับน้ำอยู่ เขาจึงแบ่งกันกินกับลีน่า