บทที่ 2

บทที่ 2

เดินย่องเบาลงไปชั้นล่าง เมื่อจางเซินแน่ใจว่าข้างนอกไม่มีคนแล้ว เขาจึงค่อยเดินออกมา

"เส้นทางด้านซ้ายเมื่อวานสำรวจไปแล้ว วันนี้ไปทางขวา" จางเซินเหลือบมองทางซ้ายแวบหนึ่ง ก่อนจะหันตัวเดินไปทางขวา

เขาก้าวเดินอย่างระมัดระวัง สังเกตการณ์รอบด้านและเงี่ยหูฟังทุกทิศทาง ไม่ปล่อยให้เสียงใดหลุดรอดไป สายตากวาดมองตามมุมอับต่าง ๆ อย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันการลอบโจมตีที่อาจเกิดขึ้น

ผู้วิปริตตะกละเป็นเพียงหนึ่งในภัยคุกคาม ผู้วิปริตรายอื่น ๆ ก็อันตรายไม่แพ้กัน ผู้วิปริตอิจฉาริษยาเป็นพวกที่คาดเดาไม่ได้ ผู้วิปริตหยิ่งยโสอารมณ์แปรปรวน แม้แต่ผู้วิปริตตัณหาก็ยังอันตรายสุดขีด

บางครั้งจางเซินก็มักจะมองเห็นมนุษย์เพศหญิงหรือเพศชายถูกมัดเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไว้กับเสาไฟถนน เห็นได้ชัดว่าก่อนตายน่าจะผ่านการทรมานมาอย่างเกินจะบรรยาย

ตอนนี้สิ่งที่จางเซินกลัวที่สุดคือการได้พบเจอผู้คน

แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ไม่มีแรงสวนกลับเสียทีเดียว อาวุธในมือของเขาเคยอาบเลือดมาแล้ว