กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 169 ฉันต้องกินให้อิ่ม
รุ่งเช้าวันถัดมา แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างลงบนใบหน้าของเฉินโม่ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาตกลงบนหญิงสาวแสนสวยที่กำลังหลับอยู่ข้างกาย—หวัง
เมิ่งอิ่งมีสีหน้าขณะหลับที่สงบนิ่งและงดงาม เฉินโม่จ้องมองเธอ หัวใจพลันเอ่อล้นด้วยความอ่อนโยน
เมื่อนึกถึงความเร่าร้อนเมื่อคืน เฉินโม่ก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง เขารู้ว่าการกระทำของตนเมื่อคืนอาจทำให้หวังเมิ่งอิ่งรับไม่ไหว
ทว่าในเวลานั้น เขาไม่อาจควบคุมความปรารถนาและอารมณ์ของตนเองได้
เฉินโม่ถอนหายใจเบา ๆ เขาตัดสินใจไม่ปลุกหวังเมิ่งอิ่ง ปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักพัก