เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 480 ชาติก่อนเซียน: ค่อยๆ เคยชิน
หลังจากสะกดเรื่องนี้ให้สงบลง ในฐานะอาจารย์ ข้าก็ย่อมต้องไปเยี่ยมดูเขาสักครา และนำโอสถวิญญาณบางส่วนไปให้เขาด้วยในเวลาเดียวกัน
ทั้งที่ทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากศัสตรา เนื้อบนร่างถูกเฉือนเปิดออกไปกว่าสิบแห่ง ทว่ายามที่ได้เห็นข้า เขากลับยังคงเผยรอยยิ้มออกมาได้
ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดทุกครั้งที่เขาเห็นข้าถึงได้มีความสุขปานนั้น ข้าเพียงตั้งใจจะวางยาลงบนโต๊ะอย่างเงียบๆ แล้วจากไป
ทว่าสุดท้ายเมื่อมองดูบาดแผลที่น่าเวทนาจนแม้แต่จะขยับตัวยังยากลำบากของเขา ข้าก็ยังคงเลือกที่จะสะกดความรู้สึกต่อต้านในการสัมผัสกับเขาไว้ในใจ แล้วใส่ยาให้เขา
ศิษย์รักดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าข้าจะลงมือช่วยเขาใส่ยา อารมณ์จึงเบิกบานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดในทันที