0397

⬢⬢⬢

ตอนที่ 397 อาจารย์ อาจารย์ อาจารย์~

“ติ๊งติ๊งติ๊งติ๊ง! อาจารย์ ดูนี่สิ!”

สุดท้ายหวังเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเจียงหลิงเซียนราวกับเล่นกล มือทั้งสองไขว้ไปด้านหลัง แล้วจู่ๆ ก็มีกิ่งดอกท้อที่จัดช่อไว้แล้วผุดขึ้นมา

ภาพที่คุ้นเคยและไร้เดียงสาเช่นนี้ ทำให้สีหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้าของเจียงหลิงเซียนอดมองหวังเฉินแล้วนิ่งงันไปเล็กน้อยไม่ได้

ตอนนั้นที่นางพูดกับหวังเฉินคือ นางไม่ชอบดอกท้อ ให้เขาอย่าเสียแรงเปล่าอีก

แต่ศิษย์หวังเฉินในเวลานั้นกลับเหมือนไม่ได้ยิน ยิ้มร่าแล้วหยิบขวดหยกออกมาใส่ดินและน้ำสะอาดเล็กน้อย จากนั้นก็ปักดอกท้อลงไป