0312

⬢⬢⬢

ตอนที่ 312 ข้า...ตายแล้ว!!?

ทันใดนั้น เจียงหลิงเซียนก็รู้สึกได้ว่าหวังเฉินที่กอดเธอไว้แน่นนั้นเริ่มขยับตัว จึงได้สติกลับคืนมา

ส่วนหวังเฉินที่กอดเจียงหลิงเซียนอยู่นั้นก็หวนนึกถึงชาติก่อน ภาพตอนที่ถูกหมาป่าจรจัดไล่จนต้องขึ้นต้นไม้และได้พบเจียงหลิงเซียนเป็นครั้งแรก จึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า

"เพราะว่า...เจ้าคือหญิงงามที่สุดที่ข้าเคยพบในชาตินี้ ไม่สิ! ควรเรียกว่าเซียนหญิงมากกว่า"

"ตอนนั้นข้าร่อนเร่ไปในภูเขาร้าง ถูกหมาป่าจรจัดไล่จนขึ้นต้นไม้เกือบถูกกัดตาย เจ้าในชุดกระโปรงขาวร่วงลงมาจากฟากฟ้า ช่วยข้าไว้"

"ตอนนั้นเจ้าเปรียบเสมือนแสงจันทร์หนึ่งเสี้ยวที่ข้าค้นพบยามจมอยู่ในความมืดมิด ทำให้ภาพลักษณ์ของเจ้าฝังลึกลงในก้นบึ้งหัวใจข้า"