0154

⬢⬢⬢

ตอนที่ 154 พบเย่ชิงอีกครา!

“ได้ เหยาเหยาบอกข้าหมดแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ”

เมื่อพูดถึงเรื่องจริงจัง สีหน้าของฉู่สยงซือก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาพยุงฉู่เหยาที่แทบจะหมดสติให้ลุกขึ้นยืนแล้วตอบกลับอย่างเป็นงานเป็นการ

“อย่าไปใส่ใจคำพูดพล่อยๆ ไม่เจตนาของคนนอกเลย ไม่ฟังๆ เด็กดี...”

หวังเฉินสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่ถูกบีบจนเจ็บเล็กน้อย พลันตระหนักได้ว่าในใจของเจียงหลิงเซียนตอนนี้ต้องรู้สึกแย่เป็นแน่ จึงรีบเอ่ยปากปลอบประโลมนาง

ในยามนี้ ฉู่สยงซือที่มองดูหวังเฉินจูงมือซ้ายของเจียงหลิงเซียน พลางเอ่ยปลอบพลางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ฉู่สยงซือ : ? (เครื่องหมายคำถามขยายใหญ่ขึ้นร้อยเท่าบนหัวของเขา!)

ความเงียบ ความเงียบอันไร้ที่สิ้นสุด...