0140

⬢⬢⬢

ตอนที่ 140 เฉิน: เรียกให้เพราะหูสักคำแล้วจะยกโทษให้, เซียน: นาย...

“ศิษย์รัก......”

เจียงหลิงเซียนเห็นสีหน้าของหวังเฉินที่เริ่มชะงักไป ริมฝีปากแดงบนใบหน้างดงามน่าสงสารก็เผยอออกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเรียกเบาๆ อีกคำรบหนึ่งราวกับกำลังอ้อนวอน

เฮ้อ~ ช่างเถอะ......

หวังเฉินซึ่งทาบทับอยู่บนร่างในชุดกระโปรงยาวสีขาวที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยของเจียงหลิงเซียนได้พลิกตัว ร่างของเขานอนลงข้างกายเจียงหลิงเซียน พลางแหงนหน้ามองเพดาน

ข้าวต้องกินทีละคำ หากใจร้อนคิดจะกลืนลงไปในคำเดียว ข้าวอาจจะยังไม่ทันตกถึงท้อง แต่คงได้สำลักตายคาโต๊ะอาหารเสียก่อน

หากคราวนี้เขาคิดจะฝืนบังคับทำต่อไป ภายภาคหน้าย่อมทิ้งเงาดำในใจไว้ให้เจียงหลิงเซียนเป็นแน่......