กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 237 คงไม่หรอกมั้ง……
คืนนี้ในที่สุดพวกเด็ก ๆ ก็ยอมนอนเองแล้ว ในห้องเงียบสงบลงเสียที และเขาก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วเช่นกัน
ทว่าในใจของเวินหนิงยังคงมีความกังวลอยู่
“วันนี้พวกเขาเพิ่งจะยอมแยกนอนเองวันแรกนะ” เธอกดเสียงต่ำพูด “ถ้าเกิดตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วจู่ ๆ มาหาพวกเราจะทำยังไง”
หากเด็ก ๆ ดันผลักประตูเข้ามาในจังหวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกพอดี ภาพเหตุการณ์นั้น แค่คิดก็ชวนให้ขนหัวลุกแล้ว
การเคลื่อนไหวของเย่โม่ชะงักลง เขาคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยอย่างไม่เต็มใจนัก แต่มือยังคงโอบเอวของเธอไว้
“คงไม่หรอกมั้ง……” ตัวเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาบ้างแล้ว
“แล้วถ้าเกิดมีขึ้นมาล่ะ” เวินหนิงพลิกตัวกลับมา สบตาเขา “พวกเรารออีกหน่อยเถอะ รอให้พวกเขาปรับตัวสักสองสามวัน”