ตอนที่ 200 พวกเขาก็มีบ้านแล้ว

ตอนที่ 200 พวกเขาก็มีบ้านแล้ว

เดิมทีเวินอันก็นอนไม่พออยู่แล้ว เพิ่งได้หลับไปตอนช่วงเช้ามืด เวลานี้ถูกร่างเล็กอุ่น ๆ สองร่างโอบล้อมเอาไว้ กลับรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง

เขาสัมผัสได้ถึงมือน้อย ๆ ของหยวนหยวนที่พาดอยู่บนหน้าอกของตน เท้าเล็ก ๆ ของหม่านหม่านยันหน้าท้องของเขาเอาไว้ ลมหายใจของเด็กทั้งสองสม่ำเสมอและยาวนาน ราวกับลูกแมวตัวน้อยสองตัวที่นอนหลับสนิท เหมือนกับชีเยว่และปาเยว่ที่อยู่ในมิติของน้องสาวไม่มีผิด

เดิมทีเวินอันยังคิดจะนอนต่ออีกสักพักแล้วค่อยลุกขึ้น ทว่าในสภาพแวดล้อมที่อบอุ่นสบายเช่นนี้ เปลือกตาของเขากลับยิ่งมายิ่งหนักอึ้ง

เสียงหายใจของพวกเด็ก ๆ ราวกับมีพลังวิเศษบางอย่าง ดั่งเพลงกล่อมเด็กที่แผ่วเบานุ่มนวล ช่วยให้ประสาทที่ตึงเครียดของเขาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง