กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 193 ถนนบางสาย ฉันต้องเดินด้วยตัวเอง
เวลาผ่านไปสองวันแล้วนับตั้งแต่เวินอันเผยความในใจของตัวเอง เช้าวันนี้เวินอันตื่นนอนแต่เช้าตรู่
แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านทาบทับลงบนเตาคั่งเป็นเงาลายพร้อย
เขานอนอยู่ในผ้าห่มอันอบอุ่น แต่กลับไม่มีความง่วงงุนแม้แต่น้อย ในหัวฉายภาพเหตุการณ์ใต้แสงจันทร์ในคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา พลางคาดเดาความคิดของหลินเสี่ยวเหมย
เวินอันพลิกตัว จ้องมองใบหน้าน้อย ๆ ที่หลับสนิทของหม่านหม่าน
เขายังพอมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นทหารใต้บังคับบัญชาหรือเวินหนิง เขาก็พูดได้อย่างไม่ละอายใจ
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความรัก เผชิญหน้ากับหลินเสี่ยวเหมย เขากลับรู้สึกถึงความไม่มั่นคงอย่างลึกซึ้ง