กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 191 ฉันต้องการเวลา
หลินเสี่ยวเหมยรู้สึกได้ว่าสายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอตลอด ถูกเขามองจนรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง จึงเบือนสายตาหนีโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองเขา
ใบหน้าของเวินอันกึ่งสว่างกึ่งมืดอยู่ใต้แสงจันทร์ โครงหน้าคมสันดูเด็ดเดี่ยวเป็นพิเศษ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน
“สหายเสี่ยวเหมย” ในที่สุดเวินอันก็เอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ แฝงความตึงเครียดไว้ท่ามกลางความอ่อนโยน “ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอสักสองสามคำ”
การเต้นของหัวใจของหลินเสี่ยวเหมยเต้นเร็วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เธอพยักหน้า “เธอพูดสิ”
เวินอันสูดหายใจเข้าลึก ราวกับรวบรวมความกล้าจนเต็มเปี่ยม “เธอ...คิดว่าฉันเป็นยังไงบ้าง”